Tekstespress Paul Wennekes: Boeken

'Ik sprong hoog'

'Ik sprong hoog' is de titel van de memoires van Paul van Driel. Paul Wennekes werkte twee jaar aan deze biografie samen met de inmiddels op 91-jarige leeftijd overleden Paul van Driel. Medio 2010 verschijnt het boek waarvan de redacteur durft te zeggen: 'Niet alleen boeiend maar ook nog eens prachtig uitgevoerd. Een sieraad voor zowel de redactionele- als de uitgeverstak van Tekstespress.'

'Ik sprong hoog'

‘Ik sprong hoog’

Het leven van Paul van Driel is doorweven met hoogtepunten.
Op 19-jarige leeftijd werd hij Nederlands kampioen hoogspringen en deed dat in 1939 opnieuw. Daarmee wist hij zich in de Olympische ploeg te plaatsen.
Nimmer heeft hij aan de Spelen deel kunnen nemen.
Het werd allemaal anders.
Zijn diensttijd, de mobilisatie, de oorlog en daarna twee heel moeilijke jaren in voormalig Nederlands-Indië, vormden de verlegen plattelandsjongen tot een ‘man van de wereld’.
De HBS doorliep Paul met glans maar ondanks de hoge cijfers voor wis- en natuurkunde werd hij door het lot gedwongen de A-kant te doen. Later zou hij daarover zeggen: ‘De HBS-directeur had leerlingen nodig om die talenkant in stand te kunnen houden. Goed beschouwd werd ik een beetje ‘geofferd’ maar ik heb er in mijn latere leeftijd enorm veel profijt van gehad. Waarom? Omdat ik geen talenknobbel bezit en op de HBS ervaren heb dat door intensief studeren je óók goed in talen kunt worden. Vooral tijdens mijn werk in Zuid-Amerika kwam Spaans en Portugees me heel erg van pas.’
Paul is nog steeds een meester in talen. Nu, op zijn negentigste, weet hij mij in menig praatuur, hard nodig om dit boek te kunnen maken, te verrassen met citaten in het Duits, Frans en Spaans.
Van Nietszche tot Jacques Brel.
En accentloos.
Tijdens zijn jaren in Indië rondde Paul zijn studie accountancy af en bij terugkomst in Nederland kreeg hij een baan aangeboden bij Klynveld, Kraayenhof en Co. Al snel mocht hij een nieuw kantoor voor ze opzetten; op Curaçao.
Niet lang daarna kreeg hij een propositie. Of eigenlijk twee; hij kon bij Klynveld blijven en naar een nieuw op te zetten kantoor in New York gaan of hij kon bij een van de cliënten van de accountantsfirma aan de slag; de Curaçaose Handelmaatschappij, beter bekend onder de naam Ceteco.
Hij koos voor de laatste optie al vertrouwde hij mij eens toe: ‘Ik weet niet of het toen allemaal zo netjes was van me. Eigenlijk moet ik me er een beetje voor schamen.’
Paul van Driel leidde tot nu toe bepaald geen saai leven.
‘Ik sprong hoog’ is dan ook de vlag die de lading volledig dekt.

Praag

Al in 1995 verscheen bij de ANWB de reisgids voor Praag van de hand van Tekstespress-redacteur Paul Wennekes.
Helaas is de uitgave uitverkocht maar regelmatig op Internet te koop op de tweedehands boekenmarkt. Paul Wennekes over 'zijn' gids:'Met liefde gemaakt en net anders dan de andere gidsen. Wat lichter, wat makkelijker leesbaar en natuurlijk veel anekdotes!'

Praag

'Er was eens...'

Jarenlang, en maar liefst 250 columns, schreef Paul Wennekes in de 'Barneveld nu'. Hij beschreef het lief en leed en het wel en wee van het dorp Barneveld. Bij veel mensen was de columnist, die schreef onder het pseudoniem O.J. Paulweer, geliefd om zijn soms harde aanpak van de plaatselijke politici. De toenmalige burgemeester waarschuwde de raad eens vlak voor de vergadering met de woorden: 'Ik maak de raadsleden er op attent dat O.J. Paulweer op de tribune aanwezig is.'
De vergadering verliep die avond meer dan vlekkeloos.
klik hier voor Barneveld vandaag

'Er was eens...'

Logeren

Ja, vroeger was het logeren bij oma of tante een uitje van de eerste orde. Mijn broer en ik deden dat maar wat graag. Gelukkig hadden we allebei een verschillende favoriete oma. Ik ging het liefst naar oma ‘Poes’. Ze werd zo genoemd hoewel de poes al in de hongerwinter was opgegeten. Broer ging naar oma ‘Kippies’. Daar hadden ze kippen en konijnen. Nou woonden wij destijds in Apeldoorn, terwijl beide grootouders in Den Haag resideerden. Geld voor de trein was er niet dus fietsten wij als twaalfjarigen naar ons logeeradres. Gelukkig woonde er in Maarssen nog een tante van vader, zodat de reis in twee etappes kon. Slapen deden we onder de rook van Utrecht in een twijfelaar! Op een van die reizen leerde ik dat het roken van sigaretten niet alles was. Van mijn gespaarde ‘vakantiegeld’ kocht ik, in een avontuurlijke bui, een héél pakje ‘Silky’. Het goedkoopste merk sigaretten uit die tijd. Of het aan de kwaliteit of aan de kwantiteit gelegen heeft weet ik niet. Feit was dat ik na zo’n strootje of tien zó ziek was dat ik nauwelijks op mijn benen kon staan. Fietsen ging al helemáál niet meer. Het duurde ongeveer twee uur voor ik zover was dat ik, zij het moeizaam, verder kon in de richting van oudtante en twijfelaar. Mijn broer mankeerde niets, maar die had dan ook niet gerookt!
Waarom ik u dit vertel? Wel,één en ander geschiedde zo’n 37 jaar geleden. In Barneveld. Ja, hier ter plaatse. Dat zat zo: mijn vader zette onze fietsroute uit en wel zo dat we door plaatsen kwamen waar medezendamateurs woonden. Zo kon hij onze voortgang controleren! De zendamateur zond dan een boodschap naar pa in de trant van: ‘Twee jonge fietsers zijn zojuist gepasseerd. Alles in orde. Over en sluiten!’
Mijn oma ‘Poes’ was een fantastisch mens. Door haar heb ik leren lachen èn leren slapen onder lakens die messcherp waren van de hoeveelheid stijfsel. Oh ja, onder het logeerkamerraam denderde tot laat in de avond trams voorbij. De eerste dagen kon ik daarom niet of maar heel moeilijk in slaap komen. Daarna ging het beter, was ik aan het geluid gewend. Weer thuis sliep ik de eerste nachten natuurlijk slecht omdat ik het tramlawaai miste!
Bij mijn oma woonde ook mijn oom Frank. Hij had de suite van de kamer-en-suite. Met hem ging ik in die vakantietijd altijd ‘bogen’. Wat dat is? De Haagse vorm van vliegeren! Die vlieger bouwden we helemaal zelf. Dat wil zeggen; oom Frank deed het werk en ik mocht de lijm op de randen van het papier smeren. We hebben op een dag een vlieger gemaakt van wel twéé meter hoog. Toen hij hoog in de lucht stond bleek het touw te dun. De vlieger verdween en we hebben en nooit meer teruggevonden.
Het einde van de vakantie was voor ons altijd Barneveld. Zodra we daar waren leek het alsof de tredmolen van de gewone dag weer begon. Het laatste stuk naar Apeldoorn werd dan ook zwijgend afgelegd!
Ach, wie logeert en vandaag de dag nog? Weinigen. Wie vliegert er anno 1996? Weinigen. Tot afgelopen weekend! Toen logeerden er plotseling drie kinderen bij de buren. Van die apen die niet wilden maar moesten. Dat heb ik geweten! Het lawaai begon des morgens zéér vroeg en eindigde daar waar de avond in de nacht overging. Gevliegerd? Nee, dat hebben ze niet. Tegenwoordig is dat niet meer ‘cool’. Nee, de laatste avond van de logeerpartij werd gevormd door een heuse ‘house-party’.
Ik ben nu de kalk die overal van de muren is gesprongen aan ’t opruimen.